Wieś Siemianice, obejmująca jako polityczna jednostka gminę i dwór Siemianice,
oraz osady Klasak i Granice i dworek Wesołą. Pochodzenie nazwy „Siemianic”
nieustalone. Otrzymały przypuszczalnie nazwę od „Siemieńskich” którzy byli
pierwszymi właścicielami Siemianic, a raczej Siemienie.
W miejscu; Urząd Celny, Straż Celna.
Siemianice wymieniają już dokumenta z XIV. wieku.
Kościół pierwotny wystawiony został w r. 1553 przez Jana Wieluńskiego (lub
Siemieńskiego) krótko potem zajęty został przez Husytów, kacerzy czeskich, którzy
wypędzeni z Czech, zajęli w XVI w. kościoły w naszej okolicy z wyjątkiem kościoła
w Opatowie. Po ich wypędzeniu z Polski, przywrócił ówczesny patron kościoła
Joachim hr. z Tarnowa w r. 1621 stan dawniejszy. Biskup wrocławski poświęcił
kościół na nowo w r. 1623. W r. 1836 został kościół znacznie powiększony. W r. 1858
rozebrano stary kościół a postawiono obecny kosztem Piotra hr. Szembeka,
konsekrowany w r. 1891 przez ks. biskupa Likowskiego, a wymalowany w r. 1906
przez malarza Lisieckiego z Poznania. Zbudowany jest kościół obecny z cegły w
stylu bazylikowym, ma 58 łokci długości, 20 łokci szerokości z babińcem, dwiema
zakrystjami, grobowcem pod prezbiterium do chowania zmarłych hr. Szembeków,
patronów kościoła. Spoczywa w nim Piotr hr. Szembek generał wojsk polskich.
Kościół ma 3 ołtarze, w których znajdują się obrazy olejne pędzla mistrza
Wacławskiego Schneidera z r. 1858, przedstawiające św. Idziego, św. Józefa i Matkę
Boską Różańcową. Ponadto posiada kościół następujące dzieła sztuki malarskiej: w
prezbiterium czterech świętych polskich (św. Wojciecha, św. Kazimierza, św. Kingę i
bł. Jolentę), pędzla artysty Tomasza Lisiewcza z Krakowa. W nawie na ścianie
południowej wisi obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa tegoż samego autora, na
ścianie północnej obraz olejny przedstawiający św. Teresę od Dzieciątka Jezus,
pędzla artysty malarza Józefa Krzyżaka z Krakowa. Wśród paramentów kościelnych
wiele jest cennych prac ręcznych, wykonanych i ofiarowanych przez członków
rodziny Szembeków.
Wieża na dzwony stoi osobno, pochodzi z r. 1807. Oprócz najstarszego dzwonu z
r. 1552, dwukrotnie przelanego w r. 1862 i 1926 a pamiętającego założenie parafii
siemieńskiej, wiszą tam dzwony z r. 1689 i największy, sprawiony w r. 1926
wspólnym kosztem parafji i patrona.
Odpusty obchodzi się następujące: św. Idziego, przypadający na niedzielę po 1
września i św. Józefa w niedzielę po 19 marca.
Duszpasterze z akt znani są od r. 1643. Zastępowali również Ojcowie Paulini z
Wielunia i Wieruszowa; począwszy od r. 1800 byli w Siemianicach księża:
Wodziński, Hoffertig, Gogol, Kośmider, Bykowski, Szworc, Laskowski,
Klementowski, Kozierowski, Hundt i obecny Krzywoszyński.
Patronami, którzy kościół fundowali byli dziedzice Siemianic: w XVI w.
Siemieóscy, po nich Tarnowscy, Warszyccy od r.-1700 hr. Szembekowie.
Do parafii należą wsie gospodarskie Siemianice (z osadami Klasak i Granice).
Raków, Marjanka i Józefówka i dwory Siemianice i Raków, razem 1900 dusz.
Zwyczaje ludowe (świąteczne), jakie się zachowały są:
a) w wigilię Bożego Narodzenia wieczerza wigilijna, dzielenie się opłatkiem we
dworze, wspólna wieczerza państwa ze służbą, choinka. Pod wieczór chodzą
po wsi i odwiedzają domostwa kolędnicy, zwani „straszkami”;
b) w Nowy Rok „kolenda” urządzona przez ludzi dworskich przed pałacem. Po
prześpiewaniu każdej kantyczki trzaskają fornale z długich batów;
c) około Nowego Roku „kolenda” przeprowadzona przez miejscowego
proboszcza, a polegająca na zwiedzaniu rodzin i święceniu mieszkań;
d) w niedzielę Środopostną (Laetare) chodzą dziewczątka z „gaikiem” (zwyczaj z
pogańskich czasów);
e) w Wielki Piątek „Boże rany”;
f) w Wielką Sobotę zabjerają chłopcy w naczyniach blaszanych ogień święcony,
wzniecając nim potrzebny w domu ogień. Po południu święcenie potraw w
kościele i po domach;
g) w niedzielę Wielkanocną podczas rezurekcji strzelanie z moździeży i
pistoletów;
h) w drugie święto Wielkanocne* oblewanie się wodą (dyngus);
i) w oktawę Bożego Ciało święcen;e ziół w kościele. Zabieranie do domu
gałązek z umieszczonych w kościele brzózek;
j) po ukończeniu żniw przed pałacem a następnie w gościńcu obchód (ludzi
dworskich) „wyżynki” (dożynka);
k) w wigilję św Andrzeja topienie ołowiu, puszczanie gałązek mirty na wodę;
l) podczas wesół „oczepiny” i różne inne zwyczaje weselne. Wypada nadmienić
stopniowy zanik tych zwyczajów (weselnych) oraz dawnego polskiego stroju
weselnego u młodego państwa, drużbów i druhen. Występują obecnie „po
pańsku”;
m) w Dzień Zaduszny zdobienie grobów i zapalanie na
nich świeczek.

W czasie pobytu „grencszucu” w r. 1919, zwanego tu „grencszmucem”, częsta
strzelanina pomiędzy żołdactwem niemieckiem w Siemianicach w powiecie kępińskim, a młodzieżą
kongresową z drugiej strony Prosny. W roku 1921 (w maju) umieszczenie w
Siemianicach rannych z nieudanego napadu górnośląskich powstańców na pobliski
Kostów na niemieckim Śląsku. 17 stycznia 1920 wkroczyło wojsko polskie do
Siemianic. Pomników ku czci miejscowych poległych na razie nie ma. Ustawienie
jednego nastąpi w najbliższym czasie.
Na terytorjum siemianickiego obszaru tuż pod miastem Bolesławcem stoi nad
Prosną na wzgórzu wśród mokrych łąk ośmiokątna, wysoka, dosyć dobrze
utrzymana wieża (baszta) otoczona rozpadającym się murem, a pochodząca
prawdopodobnie z czasów jednego z późniejszych Bolesławów. Panuje ona nad całą
okolicą.
Na pewnym odcinku gruntów uprawnych, sąsiadujących z dolną Prosny odkryto
przed 30 laty przedhistoryczne cmentarzysko z urnami, popiołami, łzawicami, dalej
z grobami i narzędziami z bronzu. Wydobyte rzeczy znajdują się w zbiorach rodziny
hr. Szembeków. Rozleglejsze cmentarzyska przedhistoryczne stwierdzono także
nieco wcześniej na terytorium obszaru dworskiego Siem. w pobliżu folwarku Lipie,
tuż pod Łęką Opatowską.
Przez łąki siemianickie płynie od strony śląskiej granicy rzeka „Pratwa”, poboczna
Prosny. Siemianice leżą na wzniesieniu terenu, opadającego ku wszystkim stronom.
Dwie są tu szosy: jedna główna od Opatowa (Poznania) przez Siemianice do
Kostowa ku Śląskowi, druga węższa ze Siemianic do Rakowa. Drogi polne: do
Wesołej i Podbolesławca, Łęki, Marjanki i Józefówki.
Szkoła jest polska, katolicka, trzyklasowa z pięcioma oddziałami. Trzy siły
nauczycielskie: kierownik Scherwentke pp. Grobelna i Warszawski. Ilość dzieci 165.
Założona około r. 1694. W r. 1836 wybudowana szkoła drewniana pod słomą jako
organistówka z salką szkolną W r. 1860 wzniesiony nowy murowany gmach szkolny
otrzymuje w r. 1881 piętro. Do r. 1836 chodziły dzieci z Rakowa, a do r. 1892 dzieci z
Józefówki do Siemianic. Dziś należą jeszcze do okręgu szkolnego Siemianic: wieś i
dwór Siemianice, Klasak, Granice i Wesołą.
Istnieje tu ochronka dla dzieci przedszkolnych, utrzymywaną przez hr. Szembeka.
Dwór posiada także gorzelnię a w niej centralę elektryczną do oświetlenia pałacu i
zabudowań dworskich. Korzystają z niej również probostwo, szkoła i kilka domów
prywatnych. Są dalej we dworze dwie kuźnie, warsztat stelmacha, a w gminie 3
składy kupieckie, 1 piekarnia rzeźnik, 6 szewców, 1 krawiec, 2 gościńce.

Gospodarstw większych i mniejszych jest 120. Obszar ziemi włościańskiej wynosi
1502 m. Z tego przypada na ziemię orną 1202 m. na łąki 300 m. — Dwór ma 4400 m.
pod pługiem, 2300 m. lasu, 500 m. łąki, razem 7200 m.
Ostatnim właścicielem obszaru dworskiego był zmarły niedawno Aleksander hr.
Szembek, ożeniony z Jadwigą ks. Sapieżanką. Dobra siemianickie są w posiadaniu
hr. Szembeków od r. 1700.
Z pośród hr. Szembeków wyróżnia się Piotr hr. Szembek (1188 – 1866). Walczył
pod Dąbrowskim, odznaczył się w r. 1813 przy oblężeniu Gdańska i uczestniczył
jako generał wojsk polskich w bitwie pod Grochowem (1831) — Jego wnuk także
Piotr, był posłem do parlamentu niemieckiego. Żona jego, Marja z Fredrów,
utalentowana poetka, mieszkająca obecnie w Wesołej, jest wnuczką komediopisarza
Aleksandra Fredry. Odznaczona została Krzyżem Oficerskim Polonia Restituta. Tę
samą odznakę otrzymał zmarły syn jej, Aleksander który był oficerem
Komandorskiego Krzyża Legji Honorowej. Wstąpił on po wojnie światowej do Rady
Ludowej w Poznaniu, gdzie był decernentem rolnictwa a później prezydentem Izby .
Rolniczej Poznańskiej. Urząd ten złożył, gdy został mianowanym komisarzem
granicznym. Po ustaleniu granicy polsko-niemieckiej wstąpił do departamentu
spraw zagranicznych i był dłuższy czas radcą ambasady polskiej w Paryżu.
Obecny pałac jest wybudowany w r. 1836, a przebudowany w stylu odrodzenia
1894 r., znajdują się w nim bogate zbiory pamiątek familijnych rodziny hr.
Szembeków Fredrów, zbroje z 13 wieku, około 200 sztuk przeróżnej broni, łuki
kością słoniową wykładane, tureckie- siodło, zdobyte przez Przecława Szembeka w
r. 1683 pod Wiedniem, a zdobione turkusami i rubinami, portrety familijne z postaciami
rycerskiemi i dostojnikami kościoła, począwszy od r. 1690, rękopisy oryginalne
Aleksandra Fredry, dzieła Juliusza Kossaka, akwarele, przedstawiające dzieje
rodziny Fredrów, starożytne cenne meble i tym podobne rzeczy.

Istnieją tu: Czytelnia, Sokół, Straż ogniowa, Tow. Rob, Katolickich, Kółko
Rolnicze, Tow. Młodych Polek, Tow. Misyjne, Tow. Włościanek, Chór kościelny.
Przemysł domowy tu nie istnieje. Bartników jest 13 z 52 rojami. Dwór posiada
wielki ogród warzywny z oranżerią, sad i duży park. Większy sad i ogród warzywny
jest także w zagrodzie szkolnej.

Reklamy